انَّهُ لايَيْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ الَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ » « 1 » زيرا جز مردم كافر از رحمت خدا مأيوس نمىشوند . قُلْ يا عِبادِىَ الَّذينَ اسْرَفُوا عَلى انْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ انَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً انَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ » « 2 » بگو : اى بندگان من كه [ با ارتكاب گناه ] بر خود زياده روى كرديد ! از رحمت خدا نوميد نشويد ، يقيناً خدا همهء گناهان را مىآمرزد ؛ زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است . عظمت گناه نااميدى از رحمت حق مسئلهء يأس و نااميدى گنهكار از رحمت حق ، و تلقين اين معناى خلاف به قلب كه وضع من به صورتى است كه خداوند هرگز مرا قبول نمىكند ، برگشتش به اين معناست كه حضرت حق قدرت بر بخشيدن و عفو مرا ندارد . محدود كردن قدرت حق در انديشه و فكر ، در حقيقت تهمت به حضرت او ، و جناب او را چون مخلوق انگاشتن است ، و اين گونه تفكّر نسبت به وجود مقدّسى كه قدرتش بىنهايت در بىنهايت است ، گناهى بس عظيم و ستمى بس بزرگ است . قرآن مجيد نوميدى از رحمت حق را انديشهء آلوده و فكر ناپاك گمراهان مىداند : وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ الَّا الضّالُّونَ » « 3 » چه كسى جز گمراهان از رحمت پروردگارش نااميد مىشود ؟ !

--> ( 1 ) - يوسف ( 12 ) : 87 . ( 2 ) - زمر ( 39 ) : 53 . ( 3 ) - حجر ( 15 ) : 56 .